“Nee, die periode is afgesloten, laten we het daar niet meer over hebben. We richten ons nu op de toekomst.”
“Over die persoon hebben we het niet meer.”
Het straalt daadkracht uit en oogt positief. In veel organisaties zie je dit terug, zeker wanneer een voormalig bestuurder of manager beslissingen heeft genomen waar de organisatie afstand van wil nemen.
De logica is begrijpelijk: we slaan een nieuwe richting in, laten het oude achter ons en gaan verder met een schone lei. Maar juist daar zit vaak een blinde vlek.
DE VOORWAARTSE ENERGIE BLIJKT ACHTERWAARTSE TREKKRACHT TE HEBBEN
Want dat wat niet benoemd mag worden, verdwijnt zelden echt. Wanneer een naam, periode of gebeurtenis uit het gesprek verdwijnt, verdwijnt de invloed ervan meestal niet. Het gaat ondergronds. En daar blijft het doorwerken. Soms subtiel, soms uitgesproken en negatief.
Ik heb zelf ervaren hoe krachtig dit mechanisme is in organisaties. Ook ik ging mee in het idee dat vooruit kijken de beste oplossing was. Ik wist niet precies wat er in het verleden gebeurt was. Ik was er zelf niet bij, maar aan alles voelde ik dat het niet goed was. Afstand nemen en meegaan in het ‘er niet over praten’ leek me een goede keuze.
Maar ondertussen voelde ik ook iets anders gebeuren. Het niet-uitgesprokene bleef namelijk toch aanwezig. Alsof er een onzichtbare laag onder de organisatie hing. Ik merkte het aan de volgende punten:
- De nieuw ingezette koers leek niet te landen; waar staan we nu eigenlijk echt voor?
- Verwarring over waarden en leidende principes; wat kan hier wel en wat kan niet? Waar liggen grenzen?
- Herhalende discussies
- Negatieve sfeer en roddels
Niet omdat mensen bewust terug wilden, maar omdat wat niet erkend is, vaak toch invloed houdt. Medewerkers bleven onbewust nog verbonden aan het verleden van de organisatie waardoor nieuw leiderschap of een andere richting geen kans kreeg.
VOORUITGANG VRAAGT SOMS EERST ERKENNING
Echt vooruitkijken betekent niet dat je alles achter je laat zonder terug te kijken. Soms vraagt echte beweging juist dat je helder benoemt wat er was. Niet om te blijven hangen en schuldigen aan te wijzen, maar om onder ogen te zien:
- Wat werkt er vanuit het verleden misschien nog steeds door?
- Wat is er te pijnlijk om hardop met elkaar te bespreken?
- Welke impact had dat? Wat heeft het ons gebracht?
- Wat hebben we ervan geleerd?
Dan ontstaat vaak ruimte voor vertrouwen, richting en koers. De organisatie vindt het zelfregulerende vermogen (terug) en er ontstaat vitaliteit.
WAT MOET EERST GEZIEN WORDEN, ZODAT WE WERKELIJK VERDER KUNNEN?
Soms zit de grootste stap vooruit niet in harder naar voren bewegen, maar in eerlijk kijken naar wat nog aan de achterkant trekt.
Misschien voel jij ook wel dat er iets onder de oppervlakte meespeelt. Een oude dynamiek, een onbesproken periode of terugkerende weerstand die je niet goed kan duiden. Waar komt het vandaan, en hoe kom je eraf?
Komende weken heb ik ruimte om hierover vrijblijvend met je door te praten. Vind ik leuk en doe ik graag!
